Quick read
16 april 2020

Vijf vragen aan onze ambassadeur Dieuwertje Blok

Presentatrice Dieuwertje Blok is al meer dan 10 jaar ambassadeur van Simavi. Ze vindt belangrijk om zich in te zetten voor een gezondheid voor iedereen, vooral als het gaat om toegang tot schoon water om bijvoorbeeld je handen te kunnen wassen. In deze tijd van ‘social distancing’ willen we toch van elkaar op de hoogte blijven en daarom vroegen we haar hoe haar leven er op dit moment uitziet.

“We gaan weer een soort van ‘terug naar af’: waardering voor wat je hebt, genieten van de rust en zelfs van verveling en meer aandacht (zij het niet lijfelijk) voor elkaar, je vrienden maar ook de onbekenden op straat.”

Zijn er voor jou veel dingen veranderd nu we te maken hebben met de pandemie?

“Ja, wat een andere wereld, ik moet er nog steeds aan wennen. Ik ben thuis, samen met mijn man. We proberen ons aan de regels te houden, van handen wassen, afstand houden tot zo min mogelijk de deur uit en mensen zien. Zeker voor mijn man belangrijk, want hij behoort als zware hart-, vaatpatiënt tot de kwetsbaren. Maar ik moet daarom dus ook streng zijn, want wil het niet op mijn geweten hebben dat ik hem ziek maak.”

Hoe beleef je de situatie?

“We hebben vlak voor de coronacrisis losbarstte een kleindochter gekregen die drie weken te vroeg geboren is. Ze lag in het ziekenhuis in Breda. Mijn man mocht nog net de volgende dag zijn dochter en kleindochter even zien, daarna ging het ziekenhuis op slot. De andere kinderen en kleinkinderen spreken we vooral via Facetime, telefoon of we mailen en appen. Ik heb nog nooit zoveel gebruik gemaakt van al die moderne communicatiemiddelen. Ik mis het lijfelijk contact, even knuffelen. Met vrienden heb ik nu eigenlijk vaker contact dan normaal. Even horen hoe het gaat, of iedereen nog gezond is, het redt, iets nodig heeft. Dat soort dingen. Ik heb nu veel meer vrije tijd, want vrijwel al mijn werk is afgezegd, behalve één keer per week radio. Zo onverwacht thuis komen te zitten is behoorlijk wennen.”

“Ik krijg pijn in mijn buik als ik denk aan de situatie in de vluchtelingenkampen, als ik de beelden zie uit India of de townships in Zuid-Afrika waar mensen geen kant uit kunnen.”

Hoe ga je om met de zorgen die je hebt?

“Ik krijg pijn in mijn buik als ik denk aan de situatie in de vluchtelingenkampen, als ik de beelden zie uit India of de townships in Zuid-Afrika waar mensen geen kant uit kunnen. Dan tel ik mijn zegeningen met hoe het hier geregeld is en hoe goed we het naar verhouding hier hebben. Ook hoe belangrijk het is om solidair te zijn, niet alleen in je eigen land maar ook daarbuiten. Corona maakt geen onderscheid, dat zouden wij ook niet moeten doen.”

“We worden weer teruggeworpen op onszelf, onze inventiviteit en creativiteit en dat is mooi.”

Wat leer jij van de crisis? 

“We worden weer teruggeworpen op onszelf, onze inventiviteit en creativiteit en dat is mooi. We gaan weer een soort van ‘terug naar af’: waardering voor wat je hebt, genieten van de rust en zelfs van verveling en meer aandacht (zij het niet lijfelijk) voor elkaar, je vrienden maar ook de onbekenden op straat. Dat merk ik althans bij mezelf. Geluk is per slot van rekening tevredenheid, zoals een oude dame mij leerde. En ik geloof dat ze daar groot gelijk in heeft. Hopelijk blijven we meer solidair, empathisch en tevreden.”

“Hopelijk blijven we meer solidair, empatisch en tevreden.”

Start de conversatie

Deel dit artikel

Related stories